ՄաքսիմնեՐ

MTE4MDAzNDEwMTcyMzQ3OTE4

Պատմական մեծագործությունները, որ շլացնում են մեզ և քաղաքագետների կողմից ներկայացվում որպես մեծ ծրագրերի արդյունք, իրականում ոչ այլ ինչ են, քան տրամադրության և կրքերի սովորական հետևանքներ:Ճիշտ այդպես, Օգոստոսի և Անտոնիոսի պատերազմը, որ փորձում են բացատրել աշխարհակալության փառասիրությամբ, ըստ երևույթին, խանդի հետևանք են”:

Կրքերը շատ հաճախ ծնունդ են տալիս իրենց հակադիր կրքերին.ժլատությունը երբեմն առաջ է բերում շռայլություն, իսկ շռայլությունը՝ ժլատություն, հաստատակամությունը հաճախ ծնվում է թուլությունից, համարձակությունը՝ վեհերոտությունից”:

“Հաճախ, որպես ինքնարդարացում, ինքներս մեզ համոզում ենք, թե անհնարին բաներ կան կյանքում, մինչդեռ ուժը չէ, որ պակասում է մեզ, այլ՝ կամքը”:

“Մենք խոստանում ենք մեր հույսերի չափով, իսկ խոստացածը կատարում՝ մեր կասկածների չափով”:

“Փիլիսոփաների՝ կյանքի հանդեպ ունեցած սիրո կամ անտարբերության մեջ դրսևորվում է նրանց ինքնասիրությունը, որը նույնքան վիճաբանության ենթակա չէ, որքան համի զգացողությունը կամ գույների ընտրությունը”:

“Մարդը միայն իր պատկերացումների մեջ է ամենադժբախտը և ամենաբախտավորը”:

“Բոլորը բողոքում են իրենց հիշողությունից,բայց ոչ ոք չի բողոքում իր դատողությունից”:

“Մարդիկ սխալվում են, երբ կարծում են, թե դատողությունը և միտքը տարբեր բաներ են: Դատողությունը ոչ այլ ինչ է, քան մտքի պայծառության արտահայտություն. այդ լույսը թափանցում է իրերի խորքը, նշում է այնտեղ բաներ, որ պետք է նշել և նկատում աննշմարելին:Այսպիսով,պետք է համաձայնել,որ դատողությանը վերագրվող զորությունը մտքի պայծառության և տարածքի ծնունդն է” :

“Բոլորը խոսում են իրենց սրտի բարությունից, բայց ոչ ոք չի համարձակվի նույնն ասել իր մտքի մասին”:

“Հատկապես Խուսափենք ինքներս մեր մասին երկար խոսելուց և ինքներս մեզ օրինակ բերելուց:Ոչինչ այնքան տհաճ չէ, որքան ամեն առիթով  իր մասին խոսող մարդը”:

Ֆրանսուա դը Լառոշֆուկո

ՀԱՂԹԱՆԱԿՆ ԱՐՅԱՆ ՄԵՋ

Fighting escalted in Nagarno-Karabakh

Ծայրահեղ վատ ու ցավալի է ունենալ զոհեր,վիրավորներ(մեզ համար մեկ հայի մահն էլ անդառնալի կորուստ է) գերլարված, ամեն վայրկյան սպասել՝ինչ է լինելու, անզորությունից չիմանալ ինչ անել (թեպետ, ինքս փորձեցի ամենափոքր ներդրումն ունենալ` արյուն հանձնելով): Ամեն դեպքում, իմ աչքերով տեսած ու  զգացած իրականությունից մի պատառիկ.Մարդիկ հերթերով կանգնել՝ արյուն էին հանձնում ,ոգևորված,օգնելու, իր զինվորի կողքին կանգնելու մեծ պատրաստակամությամբ(Այս պահին սահմանին գտնվող զինվորի մայրը,ճիշտ է աչքերում անբացատրելի ցավով,սակայն տոկուն կանգնած,օրինակ էր բոլորին՝թե ինչպես պետք է լինի հայ մայրը`այս դժվարին պահերին):Լսում էի զրույցները,բոլորը միաձայն մի բան էին կրկնում.”Սա ամենափոքր բանն է`ինչ անում եմ այս պահին,հաջորդ քայլս՝Արցախը պաշտպանելը կլինի”:

Երիտասարդ աղջիկ ու տղա,տարիքով մեծ կանայք ու տղամարդիկ, նույնիսկ անգամ տարեցները, հզոր ոգով ,առանց վախի ,առավել քան հաստատակամ իրենց մտքերի և որոշումների մեջ՝ ցույց են տալիս, որ իրենց հայրենիքի տերն են ու ինչպես երբեք չեն թողել , այնպես էլ հիմա,  ոչ մի պարագայում չեն թողնի թշնամուն իրենց աշխարհ:Կամավորական խմբեր կազմող ՄԱՐԴԻԿ՝խոնարհվում եմ ձեր արիության,մեծության առջև:Երբ առանց ավելորդ խոսքերի,առանց մեղադրելու՝ թե ով է գնում, ով ոչ,առանց ,մտածելու թե ինչ է արել էս երկիրը իրենց համար, որ գնան մահվանն ընդառաջ,իրենց կյանքը ստորադասում են հիրավի բարձրագույն արժեքի՝ ՀԱՅՐԵՆԻՔ, ՀՈՂ, ԾՆՆԴԱՎԱՅՐ (ինչ եք կարծում, մի՞թե տարբեր ժամանակների ընթացքում, երբ մեզ վտանգ է սպառնացել,չեն եղել ուրացողներ,չեն եղել մարդիկ,ովքեր սեփական կյանքը չեն ցանկացել զոհել,կամ մարդիկ ովքեր հարստությունն են  գերադասել հայրենիքին..Եղել են, կան, միշտ էլ կլինեն..Սակայն, եթե այդ մտքով մարդիկ ձեռնունայն նստեին, դարեր շարունակ,տարիներ առաջ և հիմա՝ ուղղակիորեն ՀԱՅԸ ներկայումս գոյություն չէր ունենա… ՄԻ ՄՈՌԱՑԵՔ. ՊԱՐՏԱԿԱՆ ԵՆՔ ՆՐԱՆՑ, ՈՎՔԵՐ ՈԳՈՎ ԱՐԻ ԵՆ ԵՂԵԼ ԱՌԱՆՑ  ՈՐևԷ ՊԱՏՃԱՌԻ, ՊԱՐԶԱՊԵՍ  ԿԱՆ  ԱՐԺԵՔՆԵՐ  ՈՐՈՆՔ  ԲԱՐՁՐԱԳՈՒՅՆՆ ԵՆ.

Համակողմանի կարելի է վերլուծել իրավիճակը,մեղավորներ ման գալ, հազար ու մի հարց բարձրացնել,անվերջ քննարկել: Բայց,ինչ օգուտ,երբ նման իրադրությունում միայն մեկ բան է հարկավոր՝ ՄԻԱԲԱՆՎԵԼ: Բոլոր հնարավոր և անհնար միջոցներն օգտագործել,ինչպես ժամանակին ենք արել և հաղթել, այնպես էլ հիմա՝եթե հարկավոր լինի:Մի շատ կարևոր երևույթ պարզապես  հիացնում է՝ երբ  մարդիկ բառի բուն իմաստով,անկախ ամեն ինչից,անկախ ցանկացած պայմանականությունից, այն է՝ֆինանսական,քաղաքական,սոցիալական,ընհուպ մինչև անձնական և այլ բազմահազար խնդիրներից,կոնսոլիդացնում են իրենց ուժերը և մի բռունցք դառնում:

Ի վերջո ու՞մ ենք պարտական մեր խաղաղության համար.

Ես՝ Ներսեսյան Մարիամն եմ, պարզապես հայուհի, ով իր ազատամարտիկ հոր նման ամեն վայրկյան պատրաստ է գնալ Արցախ, տեր կանգնել իր հողին իր հայրենակիցների հետ միասին:

ՀԱՅԻ ՈԳԻՆ ԿՈՏՐԵԼՆ ԱՆՀՆԱՐ Է, ՀԱՂԹԱՆԱԿԸ ՄԵՐ ԱՐՅԱՆ ՄԵՋ Է…………..

Հեղինակ՝ ՆԵՐՍԵՍՅԱՆ Մարիամ

Вечерний экспресс «Сансет Лимитед»

Двое мужчин молча сидят за столом в слабоосвещенной комнате. Между ними лежит всего одна книга – Библия.


Простая логика глубоко верующего человека вступает в битву с изощренным умом профессора-атеиста, разочарованного в жизни и мире.


Что толкнуло белого человека свести счеты с жизнью именно в этот день? На то не было никакой конкретной причины, кроме одной – абсолютного нежелания жить.


Суть непрекращающегося теологического спора – добро и зло, жизнь и смерть, семья и одиночество, культура и цивилизация, вера и отчаяние.


Полтора часа этой схватки оставят больше вопросов, чем ответов.

 

— Нельзя быть счастливым, если вам больно.
— Почему нет?
— Это бессмысленно.
— Смысл в том, профессор, что, если в твоей жизни нет боли, как же вы распознаете счастье? В сравнении с чем?


Вещи, которые я любил, — непрочные, хрупкие, но я этого не знал, я думал, что их нельзя уничтожить, а это не так.


Вот что делает с нами образование. Это делает весь мир сугубо личным. Ну, это конечно очень сильные слова, профессор. И я не могу в ответ сказать что либо подобное. Возможно, пока и нет на это ответа. Но всё же я должен спросить. Какая польза от этих знаний если они не будут держать вас подальше от края платформы когда Сансет Лимитед прибывает со скоростью 80 миль в час?


Мой мир — это в основном лагерь принудительного труда, откуда рабочих, абсолютно невинных, забирают по жребию, по несколько за день, чтобы казнить. Я считаю, я не просто вижу его таким, я считаю, что он такой и есть. Есть ли другие точки зрения? Да. Выдержит ли хоть одна из них пристальную проверку? Нет.


 

Ժանսեմ- Նա նկարեց այն, ինչ նկարել չէր կարելի

 Հովհաննես Սեմերջյանը ունեցավ բազմաթիվ անհատական ցուցահանդեսներ՝ Փարիզում, Նյու-Յորքում, Չիկագոյում, Լոնդոնում, Տոկիոյում, Հռոմում, Բրյուսելում, Լոզաննում, Բեյրութում,Մոսկվայում և այլ քաղաքներում: Հատկապես նրա արվեստը  սիրվեց Տոկիոյում,որտեղ էլ բացվեց երկու անհատական թանգարան: Ժանսեմի ստեղծագործությունները պահվում են աշխարհի մի շարք հեղինակավոր թանգարաններում ու մասնավոր հավաքածուներում:Նա հոյակապ ձևավորումներ է տվել տասնյակ գրքերի, մասնավորապես Կամյուի, Բոդլերի, Լորկաի, Սերվանտեսի և այլ մեծանուն գրողների:

՛՛Ես ծագումով Կոնստանդինոպոլիսի մոտ գտնվող Սելեզ գյուղից եմ: Այստեղ է ծնվել հայ մեծ գրող Հակոբ Օշականը: 1919 թվականին, թուրքերը պարտություն կրեցին: Հույները, հույս ունենալով վերադարձնել իրենց Այա Սոֆիան, հարձակվեցին նրանց վրա և ետ քշեցին նրանց համարյա մինչև մեր գյուղը: Մենք իհարկե նրանց օգնություն ցուցաբերեցինք, սակայն շուտով իրավիճակը փոխվեց: Աշխարհի տերությունների օգնությամբ, 1922-23 թվականներին, թուրքերը անցան հակահարձակման նոսրացնելով հայերի և հույների շարքերը: Փախուստի ճանապարհին, շատերը իրենց նետում էին ջուրը: Նրանք նավակներով փորձում էին փախչել դեպի հարազատ վայրեր: Հույների հետ մենք էլ փախանք դեպի Սալոնիկի: Հիշում եմ, այն ժամանակ ես 3 տարեկան էի – ծովը կանաչ էր, երկինքը՝ կարմիր, նավակներից ձեռքեր էին կախ ընկած, ամենուր արյուն էր, կրակ և բոց: Յոթ տարի անց, մեր ընտանիքը տեղափոխվեց ապրելու Փարիզ: Լուվրում կախված է Դելակրուաի մի նկար: Տեսնելով այն ես ցնցվեցի: Թվում էր, թե այն նկարած է այն կյանքից, որը ես վերապրել էի մանկությունում: Այնուամենայնիվ, ես իմ այստեղ գտնվելը զարմանալի եմ համարում, և հաճախ հարցնում եմ ինձ՝ ի՞նչ եմ ես անում Ֆրանսիայում, այս մարդկանց հետ: Ոչ գլուխս է նրանց գլխին նման, ոչ սիրտս, ոչ էլ ապրելակերպս: Ինչու՞մ է պատճառը: Եվ պատասխանում եմ՝ պատճառը – Եղեռնն է, ինչը ես բավական երկար ժամանակ չէի խիզախում պատկերել վրձնով՛՛:

՛՛Այո, ես ինքս Եղեռնը չեմ տեսել, և զինվոր էլ չեմ եղել: Թուրքերը Կոնստանդինոպոլիսից չէին սկսել, քանի որ այնտեղ էին տեղակայված բազմաթիվ այլ երկրների դիվանագիտական ներկայացուցչություններ: Տեղահանումը սկսել էին գյուղերից: Իմ մայրն էր այդ մասին պատմում: Առաջին հերթին հավաքել էին բոլոր երիտասարդ տղամարդկանց, որոնց մեջ էր նաև իմ քեռին: Եվ բոլորին, այդ թվում նաև քեռուս կախել էին: Իմ ծնողները ոտքով հասել էին մինչև Բաղդադ: Ինձ միշտ հետաքրքրել է, թե ինչպես են նրանք այդպիսի երկար ճանապարհ անցել ոտքով: Ես նրանցից միշտ փորձում էի իմանալ մանրամասները՝ ինչ են կերել, որտեղ են քնել: Այդ ժամանակ ես 7-8 տարեկան էի, և մայրս հաճախ էր պատմում կատարվածի և վերապրածի մասին: Հիմա այդ ամենը Ձեզ չեմ կարող վերապատմել, որովհետև այդ ամենը՝ մի ամբողջ պատմավեպի սյուժե է: Այդ տանջանքների մեջ նաև հրաշքներ են տեղի ունեցել՝ եզակի մարդկանց հաջողվում էր հասնել մինչև Դեր-Զոր և կենդանի մնալ: Մայրս հասավ: Մանկական տարիքում, այդ պատմությունները լուրջ ազդեցություն էին ունենում իմ հոգեկանի վրա: Այդ ամենը հնարավոր չէ նկարել: Երբ երիտասարդ էի՝ երազում էի այդ մասին: Սակյն ինքս ինձ ասում էի՝ դա հնարավոր չէ նկարել, անհնար է: Պետք է շատ հզոր լինես, որ կարողանաս այդ ամենը պատկերել: Առաջ ես երբեք չէի խիզախի դա անել:Այդ պրոբլեմը, միշտ եղել է իմ մեջ, սակայն երբեք չեմ խիզախել սկսել: Թեման շատ դժվար է: Չափազանց դժվար է համազգային տրագեդիան արտահայտել գեղարվեստի միջոցով: Մորս պատմությունները ես անց եմ կացրել իմ միջով, տարիներ շարունակ վերաիմաստավորել եմ և միայն երկու տարի առաջ ինձ թույլ տվեցի սկսել աշխատել “Մորթը” շարքի վրա: Այդ ընթացքում ուրիշ ոչինչով չեմ զբաղվել՝ չէի էլ կարող: Սա իր իմաստով – Ռեքվիեմ է՛՛:

Ժանսեմը մահացավ 2013 թ.-ին՝ 93 տարեկան հասակում, թողնելով մեծագույն անուն և ժառանգություն համաշխարհային գեղարվեստի պատմության մեջ:

https://hy.wikipedia.org/wiki/%D4%BA%D5%A1%D5%B6%D5%BD%D5%A5%D5%B4

 

Playlist ON

1.Dawn Golden- All I Want

2. Air – Playground love 

3. Broken Bells- The Angel And The Fool

4. Pulsing: Tired Lungs by Kiev

5. How It Feels by James & Evander

6. Luke Sital- Singh Dark

7.Paralyzed by Lee Fields & The Expressions

8.Awake by JC Brooks and the Uptown Sound

9. This Empty Northern Hemisphere by Gregory Alan Isakov

10. Sing Sing by The Bones of J.R. Jones

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Charlie Chaplin on his 70th birthday: As I Began to Love Myself

As I began to love myself I found that anguish and emotional suffering are only warning signs that I was living against my own truth. Today, I know, this is AUTHENTICITY.


As I began to love myself I understood how much it can offend somebody as I try to force my desires on this person, even though I knew the time was not right and the person was not ready for it, and even though this person was me. Today I call it RESPECT.


As I began to love myself I stopped craving for a different life, and I could see that everything that surrounded me was inviting me to grow. Today I call it MATURITY.


As I began to love myself I understood that at any circumstance, I am in the right place at the right time, and everything happens at the exactly right moment, so I could be calm. Today I call it SELF-CONFIDENCE.


As I began to love myself I quit steeling my own time, and I stopped designing huge projects for the future. Today, I only do what brings me joy and happiness, things I love to do and that make my heart cheer, and I do them in my own way and in my own rhythm. Today I call it SIMPLICITY.


As I began to love myself I freed myself of anything that is no good for my health – food, people, things, situations, and everything the drew me down and away from myself. At first I called this attitude a healthy egoism.Today I know it is LOVE OF ONESELF.


As I began to love myself I quit trying to always be right, and ever since I was wrong less of the time. Today I discovered that is MODESTY.


As I began to love myself I refused to go on living in the past and worry about the future. Now, I only live for the moment, where EVERYTHING is happening. Today I live each day, day by day, and I call it FULFILLMENT.


As I began to love myself I recognized that my mind can disturb me and it can make me sick. But As I connected it to my heart, my mind became a valuable ally. Today I call this connection WISDOM OF THE HEART.


We no longer need to fear arguments, confrontations or any kind of problems with ourselves or others. Even stars collide, and out of their crashing new worlds are born. Today I know THAT IS LIFE!