Օրերիդ Խճանկարը

 

ՄաքսիմնեՐ

MTE4MDAzNDEwMTcyMzQ3OTE4

Պատմական մեծագործությունները, որ շլացնում են մեզ և քաղաքագետների կողմից ներկայացվում որպես մեծ ծրագրերի արդյունք, իրականում ոչ այլ ինչ են, քան տրամադրության և կրքերի սովորական հետևանքներ:Ճիշտ այդպես, Օգոստոսի և Անտոնիոսի պատերազմը, որ փորձում են բացատրել աշխարհակալության փառասիրությամբ, ըստ երևույթին, խանդի հետևանք են”:

Կրքերը շատ հաճախ ծնունդ են տալիս իրենց հակադիր կրքերին.ժլատությունը երբեմն առաջ է բերում շռայլություն, իսկ շռայլությունը՝ ժլատություն, հաստատակամությունը հաճախ ծնվում է թուլությունից, համարձակությունը՝ վեհերոտությունից”:

“Հաճախ, որպես ինքնարդարացում, ինքներս մեզ համոզում ենք, թե անհնարին բաներ կան կյանքում, մինչդեռ ուժը չէ, որ պակասում է մեզ, այլ՝ կամքը”:

“Մենք խոստանում ենք մեր հույսերի չափով, իսկ խոստացածը կատարում՝ մեր կասկածների չափով”:

“Փիլիսոփաների՝ կյանքի հանդեպ ունեցած սիրո կամ անտարբերության մեջ դրսևորվում է նրանց ինքնասիրությունը, որը նույնքան վիճաբանության ենթակա չէ, որքան համի զգացողությունը կամ գույների ընտրությունը”:

“Մարդը միայն իր պատկերացումների մեջ է ամենադժբախտը և ամենաբախտավորը”:

“Բոլորը բողոքում են իրենց հիշողությունից,բայց ոչ ոք չի բողոքում իր դատողությունից”:

“Մարդիկ սխալվում են, երբ կարծում են, թե դատողությունը և միտքը տարբեր բաներ են: Դատողությունը ոչ այլ ինչ է, քան մտքի պայծառության արտահայտություն. այդ լույսը թափանցում է իրերի խորքը, նշում է այնտեղ բաներ, որ պետք է նշել և նկատում աննշմարելին:Այսպիսով,պետք է համաձայնել,որ դատողությանը վերագրվող զորությունը մտքի պայծառության և տարածքի ծնունդն է” :

“Բոլորը խոսում են իրենց սրտի բարությունից, բայց ոչ ոք չի համարձակվի նույնն ասել իր մտքի մասին”:

“Հատկապես Խուսափենք ինքներս մեր մասին երկար խոսելուց և ինքներս մեզ օրինակ բերելուց:Ոչինչ այնքան տհաճ չէ, որքան ամեն առիթով  իր մասին խոսող մարդը”:

Ֆրանսուա դը Լառոշֆուկո

ՀԱՂԹԱՆԱԿՆ ԱՐՅԱՆ ՄԵՋ

Fighting escalted in Nagarno-Karabakh

Ծայրահեղ վատ ու ցավալի է ունենալ զոհեր,վիրավորներ(մեզ համար մեկ հայի մահն էլ անդառնալի կորուստ է) գերլարված, ամեն վայրկյան սպասել՝ինչ է լինելու, անզորությունից չիմանալ ինչ անել (թեպետ, ինքս փորձեցի ամենափոքր ներդրումն ունենալ` արյուն հանձնելով): Ամեն դեպքում, իմ աչքերով տեսած ու  զգացած իրականությունից մի պատառիկ.Մարդիկ հերթերով կանգնել՝ արյուն էին հանձնում ,ոգևորված,օգնելու, իր զինվորի կողքին կանգնելու մեծ պատրաստակամությամբ(Այս պահին սահմանին գտնվող զինվորի մայրը,ճիշտ է աչքերում անբացատրելի ցավով,սակայն տոկուն կանգնած,օրինակ էր բոլորին՝թե ինչպես պետք է լինի հայ մայրը`այս դժվարին պահերին):Լսում էի զրույցները,բոլորը միաձայն մի բան էին կրկնում.”Սա ամենափոքր բանն է`ինչ անում եմ այս պահին,հաջորդ քայլս՝Արցախը պաշտպանելը կլինի”:

Երիտասարդ աղջիկ ու տղա,տարիքով մեծ կանայք ու տղամարդիկ, նույնիսկ անգամ տարեցները, հզոր ոգով ,առանց վախի ,առավել քան հաստատակամ իրենց մտքերի և որոշումների մեջ՝ ցույց են տալիս, որ իրենց հայրենիքի տերն են ու ինչպես երբեք չեն թողել , այնպես էլ հիմա,  ոչ մի պարագայում չեն թողնի թշնամուն իրենց աշխարհ:Կամավորական խմբեր կազմող ՄԱՐԴԻԿ՝խոնարհվում եմ ձեր արիության,մեծության առջև:Երբ առանց ավելորդ խոսքերի,առանց մեղադրելու՝ թե ով է գնում, ով ոչ,առանց ,մտածելու թե ինչ է արել էս երկիրը իրենց համար, որ գնան մահվանն ընդառաջ,իրենց կյանքը ստորադասում են հիրավի բարձրագույն արժեքի՝ ՀԱՅՐԵՆԻՔ, ՀՈՂ, ԾՆՆԴԱՎԱՅՐ (ինչ եք կարծում, մի՞թե տարբեր ժամանակների ընթացքում, երբ մեզ վտանգ է սպառնացել,չեն եղել ուրացողներ,չեն եղել մարդիկ,ովքեր սեփական կյանքը չեն ցանկացել զոհել,կամ մարդիկ ովքեր հարստությունն են  գերադասել հայրենիքին..Եղել են, կան, միշտ էլ կլինեն..Սակայն, եթե այդ մտքով մարդիկ ձեռնունայն նստեին, դարեր շարունակ,տարիներ առաջ և հիմա՝ ուղղակիորեն ՀԱՅԸ ներկայումս գոյություն չէր ունենա… ՄԻ ՄՈՌԱՑԵՔ. ՊԱՐՏԱԿԱՆ ԵՆՔ ՆՐԱՆՑ, ՈՎՔԵՐ ՈԳՈՎ ԱՐԻ ԵՆ ԵՂԵԼ ԱՌԱՆՑ  ՈՐևԷ ՊԱՏՃԱՌԻ, ՊԱՐԶԱՊԵՍ  ԿԱՆ  ԱՐԺԵՔՆԵՐ  ՈՐՈՆՔ  ԲԱՐՁՐԱԳՈՒՅՆՆ ԵՆ.

Համակողմանի կարելի է վերլուծել իրավիճակը,մեղավորներ ման գալ, հազար ու մի հարց բարձրացնել,անվերջ քննարկել: Բայց,ինչ օգուտ,երբ նման իրադրությունում միայն մեկ բան է հարկավոր՝ ՄԻԱԲԱՆՎԵԼ: Բոլոր հնարավոր և անհնար միջոցներն օգտագործել,ինչպես ժամանակին ենք արել և հաղթել, այնպես էլ հիմա՝եթե հարկավոր լինի:Մի շատ կարևոր երևույթ պարզապես  հիացնում է՝ երբ  մարդիկ բառի բուն իմաստով,անկախ ամեն ինչից,անկախ ցանկացած պայմանականությունից, այն է՝ֆինանսական,քաղաքական,սոցիալական,ընհուպ մինչև անձնական և այլ բազմահազար խնդիրներից,կոնսոլիդացնում են իրենց ուժերը և մի բռունցք դառնում:

Ի վերջո ու՞մ ենք պարտական մեր խաղաղության համար.

Ես՝ Ներսեսյան Մարիամն եմ, պարզապես հայուհի, ով իր ազատամարտիկ հոր նման ամեն վայրկյան պատրաստ է գնալ Արցախ, տեր կանգնել իր հողին իր հայրենակիցների հետ միասին:

ՀԱՅԻ ՈԳԻՆ ԿՈՏՐԵԼՆ ԱՆՀՆԱՐ Է, ՀԱՂԹԱՆԱԿԸ ՄԵՐ ԱՐՅԱՆ ՄԵՋ Է…………..

Հեղինակ՝ ՆԵՐՍԵՍՅԱՆ Մարիամ

Вечерний экспресс «Сансет Лимитед»

Двое мужчин молча сидят за столом в слабоосвещенной комнате. Между ними лежит всего одна книга – Библия.


Простая логика глубоко верующего человека вступает в битву с изощренным умом профессора-атеиста, разочарованного в жизни и мире.


Что толкнуло белого человека свести счеты с жизнью именно в этот день? На то не было никакой конкретной причины, кроме одной – абсолютного нежелания жить.


Суть непрекращающегося теологического спора – добро и зло, жизнь и смерть, семья и одиночество, культура и цивилизация, вера и отчаяние.


Полтора часа этой схватки оставят больше вопросов, чем ответов.

 

— Нельзя быть счастливым, если вам больно.
— Почему нет?
— Это бессмысленно.
— Смысл в том, профессор, что, если в твоей жизни нет боли, как же вы распознаете счастье? В сравнении с чем?


Вещи, которые я любил, — непрочные, хрупкие, но я этого не знал, я думал, что их нельзя уничтожить, а это не так.


Вот что делает с нами образование. Это делает весь мир сугубо личным. Ну, это конечно очень сильные слова, профессор. И я не могу в ответ сказать что либо подобное. Возможно, пока и нет на это ответа. Но всё же я должен спросить. Какая польза от этих знаний если они не будут держать вас подальше от края платформы когда Сансет Лимитед прибывает со скоростью 80 миль в час?


Мой мир — это в основном лагерь принудительного труда, откуда рабочих, абсолютно невинных, забирают по жребию, по несколько за день, чтобы казнить. Я считаю, я не просто вижу его таким, я считаю, что он такой и есть. Есть ли другие точки зрения? Да. Выдержит ли хоть одна из них пристальную проверку? Нет.


 

Ժանսեմ- Նա նկարեց այն, ինչ նկարել չէր կարելի

 Հովհաննես Սեմերջյանը ունեցավ բազմաթիվ անհատական ցուցահանդեսներ՝ Փարիզում, Նյու-Յորքում, Չիկագոյում, Լոնդոնում, Տոկիոյում, Հռոմում, Բրյուսելում, Լոզաննում, Բեյրութում,Մոսկվայում և այլ քաղաքներում: Հատկապես նրա արվեստը  սիրվեց Տոկիոյում,որտեղ էլ բացվեց երկու անհատական թանգարան: Ժանսեմի ստեղծագործությունները պահվում են աշխարհի մի շարք հեղինակավոր թանգարաններում ու մասնավոր հավաքածուներում:Նա հոյակապ ձևավորումներ է տվել տասնյակ գրքերի, մասնավորապես Կամյուի, Բոդլերի, Լորկաի, Սերվանտեսի և այլ մեծանուն գրողների:

՛՛Ես ծագումով Կոնստանդինոպոլիսի մոտ գտնվող Սելեզ գյուղից եմ: Այստեղ է ծնվել հայ մեծ գրող Հակոբ Օշականը: 1919 թվականին, թուրքերը պարտություն կրեցին: Հույները, հույս ունենալով վերադարձնել իրենց Այա Սոֆիան, հարձակվեցին նրանց վրա և ետ քշեցին նրանց համարյա մինչև մեր գյուղը: Մենք իհարկե նրանց օգնություն ցուցաբերեցինք, սակայն շուտով իրավիճակը փոխվեց: Աշխարհի տերությունների օգնությամբ, 1922-23 թվականներին, թուրքերը անցան հակահարձակման նոսրացնելով հայերի և հույների շարքերը: Փախուստի ճանապարհին, շատերը իրենց նետում էին ջուրը: Նրանք նավակներով փորձում էին փախչել դեպի հարազատ վայրեր: Հույների հետ մենք էլ փախանք դեպի Սալոնիկի: Հիշում եմ, այն ժամանակ ես 3 տարեկան էի – ծովը կանաչ էր, երկինքը՝ կարմիր, նավակներից ձեռքեր էին կախ ընկած, ամենուր արյուն էր, կրակ և բոց: Յոթ տարի անց, մեր ընտանիքը տեղափոխվեց ապրելու Փարիզ: Լուվրում կախված է Դելակրուաի մի նկար: Տեսնելով այն ես ցնցվեցի: Թվում էր, թե այն նկարած է այն կյանքից, որը ես վերապրել էի մանկությունում: Այնուամենայնիվ, ես իմ այստեղ գտնվելը զարմանալի եմ համարում, և հաճախ հարցնում եմ ինձ՝ ի՞նչ եմ ես անում Ֆրանսիայում, այս մարդկանց հետ: Ոչ գլուխս է նրանց գլխին նման, ոչ սիրտս, ոչ էլ ապրելակերպս: Ինչու՞մ է պատճառը: Եվ պատասխանում եմ՝ պատճառը – Եղեռնն է, ինչը ես բավական երկար ժամանակ չէի խիզախում պատկերել վրձնով՛՛:

՛՛Այո, ես ինքս Եղեռնը չեմ տեսել, և զինվոր էլ չեմ եղել: Թուրքերը Կոնստանդինոպոլիսից չէին սկսել, քանի որ այնտեղ էին տեղակայված բազմաթիվ այլ երկրների դիվանագիտական ներկայացուցչություններ: Տեղահանումը սկսել էին գյուղերից: Իմ մայրն էր այդ մասին պատմում: Առաջին հերթին հավաքել էին բոլոր երիտասարդ տղամարդկանց, որոնց մեջ էր նաև իմ քեռին: Եվ բոլորին, այդ թվում նաև քեռուս կախել էին: Իմ ծնողները ոտքով հասել էին մինչև Բաղդադ: Ինձ միշտ հետաքրքրել է, թե ինչպես են նրանք այդպիսի երկար ճանապարհ անցել ոտքով: Ես նրանցից միշտ փորձում էի իմանալ մանրամասները՝ ինչ են կերել, որտեղ են քնել: Այդ ժամանակ ես 7-8 տարեկան էի, և մայրս հաճախ էր պատմում կատարվածի և վերապրածի մասին: Հիմա այդ ամենը Ձեզ չեմ կարող վերապատմել, որովհետև այդ ամենը՝ մի ամբողջ պատմավեպի սյուժե է: Այդ տանջանքների մեջ նաև հրաշքներ են տեղի ունեցել՝ եզակի մարդկանց հաջողվում էր հասնել մինչև Դեր-Զոր և կենդանի մնալ: Մայրս հասավ: Մանկական տարիքում, այդ պատմությունները լուրջ ազդեցություն էին ունենում իմ հոգեկանի վրա: Այդ ամենը հնարավոր չէ նկարել: Երբ երիտասարդ էի՝ երազում էի այդ մասին: Սակյն ինքս ինձ ասում էի՝ դա հնարավոր չէ նկարել, անհնար է: Պետք է շատ հզոր լինես, որ կարողանաս այդ ամենը պատկերել: Առաջ ես երբեք չէի խիզախի դա անել:Այդ պրոբլեմը, միշտ եղել է իմ մեջ, սակայն երբեք չեմ խիզախել սկսել: Թեման շատ դժվար է: Չափազանց դժվար է համազգային տրագեդիան արտահայտել գեղարվեստի միջոցով: Մորս պատմությունները ես անց եմ կացրել իմ միջով, տարիներ շարունակ վերաիմաստավորել եմ և միայն երկու տարի առաջ ինձ թույլ տվեցի սկսել աշխատել “Մորթը” շարքի վրա: Այդ ընթացքում ուրիշ ոչինչով չեմ զբաղվել՝ չէի էլ կարող: Սա իր իմաստով – Ռեքվիեմ է՛՛:

Ժանսեմը մահացավ 2013 թ.-ին՝ 93 տարեկան հասակում, թողնելով մեծագույն անուն և ժառանգություն համաշխարհային գեղարվեստի պատմության մեջ:

https://hy.wikipedia.org/wiki/%D4%BA%D5%A1%D5%B6%D5%BD%D5%A5%D5%B4

 

Playlist ON

1.Dawn Golden- All I Want

2. Air – Playground love 

3. Broken Bells- The Angel And The Fool

4. Pulsing: Tired Lungs by Kiev

5. How It Feels by James & Evander

6. Luke Sital- Singh Dark

7.Paralyzed by Lee Fields & The Expressions

8.Awake by JC Brooks and the Uptown Sound

9. This Empty Northern Hemisphere by Gregory Alan Isakov

10. Sing Sing by The Bones of J.R. Jones